Game of love

3 günden beri, bütün konuştuklarımız, güldüklerimiz gözlerimin ve kulaklarımın dibinde...neler yaptığını bilememek inanılmaz üzücü. Aslında belki de en iyisi bilememek... Özlemek... Aylardır her günü birlikte geçirmek...iyisiyle kötüsüyle...çok istedim görmeyi ve karşıma çıktın...üstelik çok alakasız bir yerde. İnanamadım gözlerime, inanamadığım için bakamadım hatta. Ama o sendin. 

Böyle bitmesi gerekiyormuydu...kopmamız...

Biliyorum sana da aynısı olacak, yeni tanıdığın herkesde beni arayacaksın. Yakaladığın kelimeleri anlamadıklarında, yaptığın esprileri yakalayamadıklarında ve sadece bir bakışınla bir çok şey anlatmaya çalışırken...

Tüm bu olanlar beni gitmeye zorlasa da bu defa gitmicem.

Dedin ki, her defasında kaçıp gitmişin!

Bu kez buradayım.

Gitmiyorum.

Fakat sen yoksun...

Ben zaten var mıyım yok muyum... 

Bilmiyorum.

Beni sevdiğini biliyorum.

Bilmediğim benden neden kaçtığın...

Böyle böyle büyüyoruz...

Aynı gökyüzüne başkalarıyla bakarak...

Zaman geçiyor...

Bittik mi...

Ne yazık bize.

Yazdıklarımı okumadığını bilsem de yazmaya devam edeceğim, zaman geçtikçe kendi hislerimin aldığı şekli görebilmek için. Seni bu kadar gerçek mi sevdim yoksa kendi içimde yarattığım bir rüyamıydı.

Zamanla öğreneceğim bunu.

Daft punk- game of love.   Daha önce de dinledim evet fakat etkisini yeni hisettirdi...

İyi ol lütfen...