Zamanı gelince...

Sildim...
seni mi?
tabiki hayır
az önce sana dair hissettiklerimle yazdıklarımı
Acımadan ve çok düşünmeden
Zihnim?
tabiki hala zihnimdeler
Birazdan uyuyacağım beden yorgun ruh zaten artık dinlenmiyor
uyuduğum zaman zihnimden uçup gideceksin
Komik değil mi...
Sol yanımdan nasıl sileceğim?
hiç bir fikrim yok
evet bir çok şey hakkında fikrim var ama bunu bilmiyorum
Hayat şakalarla dolu
ve şansım bu ya, zihnim senden arınmış iken, senle dolu şakalar yapıyor bana
Tam alıştım diyorum...
sol yanım sızlıyor....
Kuşları duyuyorum, uçtuklarını izliyorum, gökyüzüne bakıyorum...
ağlıyorum...
herhangi bir konsol oyununda var olmuş bir canavarım sanki
oyun her başladığında can bulup elektriği kesilince yokluk olan
ne çok kelime biriktirmişim sana söylemek için
bunu, artık hiçbir zaman söyleyemeyeceğimi fark ettiğimde anladım

Sildim...
seni mi?
tabiki hayır
sen de var olan ben'i sildim
çok yüksek bir tepeden düşmek gibiydi seni sevmek
düşüşün huşusu öyle güzeldi ki
düştüğümde ne kadar canım acıdı daha yeni hissediyorum
Yaralarım elbette var
içimde tutuşmuş ormanlar var
kokusu genzimde tüm yanık yaprakların
gözlerim tavana dikilmiş
kulaklarımda bir melodi
ağlıyorum...
sustuklarım için ağlıyorum
duyup, anladığım halde sustuklarım için...

Sildim...
seni mi?
tabiki hayır
beni anlayan, hisseden tek insan olduğun halde bunu inkar edişini sildim
var oluşuma anlam veren bütün hayallerimi
geçmişten kalan tek bir gerçek saklıyorum
zamanı geldiğinde onu da alıp gideceğim için
ve o zamana dek,
bazen zihnimde bazen işte böyle sol yanımda bir sızı olacaksın
alışacağım.

04/15/ntly/0403

ve bir gidişi asla tek başına yapmaz insan.

Biri iter, biri gider...